AKLIN YOLU, KALBİN GÖZÜ…
Sabri KARAKAYA
Bir köyün dışında iki dilenci yaşarmış. Biri körmüş, diğerinin ise bacakları yokmuş.
Aynı işi yaptıkları için birbirlerine rakiplermiş. Aynı insanlardan dileniyor, birbirlerine kızıyor, konuşmuyor ve birbirlerini düşman olarak görüyorlarmış.
Bir gün, yaşadıkları bölgenin yakınında büyük bir orman yangını çıkmış. Alevler hızla yaklaşırken ikisi de çaresiz kalmış. Bacakları olmayan adam yürüyemiyor, kör adam ise nereye gideceğini göremiyormuş.
Kör adam birden diğerine seslenmiş: “Kurtulmanın tek yolu var. Seni omuzlarıma alacağım. Sen benim gözlerim, ben de senin bacakların olacağım.”
Bacakları olmayan adam yolu görecek, kör adam ise onu taşıyıp yürüyecektir. Başka çareleri de yoktur.
Düşmanlıklarını bir kenara bırakıp birbirlerine güvenmişler. Biri görmüş, diğeri yürümüş. Ve birlikte yangından kurtulmuşlar.
Bu bir Doğu masalıdır. Aslında ne dilencilikle ne de orman yangınıyla ilgilidir.
Bu hikâyenin bizimle ilgisi vardır. Çünkü yanmakta olan biziz.
Her gün hayatın içinde acılar, korkular, kaygılar ve çıkmazlarla karşılaşıyoruz. Bazen hangi yöne gideceğimizi bilemiyor, bazen de doğru yolu gördüğümüz hâlde o yolda yürümekte zorlanıyoruz.
Hayatta bazı yollar vardır; yürümek için akla, anlamak için kalbe ihtiyaç duyarız.
İnsan, aklı sayesinde düşünür, sorgular, ölçer, tartar ve doğru ile yanlışı birbirinden ayırmaya çalışır. Kalbi ise ona merhameti, sevgiyi, vicdanı ve insan olmanın derin anlamını hatırlatır.
Akıl bize “Nasıl?” sorusunun cevabını verirken, kalp çoğu zaman “Neden?” sorusunu sorar.
Sadece akılla hareket eden insan doğruyu bulabilir; ancak o doğrunun insan hayatındaki değerini gözden kaçırabilir. Sadece duygularıyla hareket eden insan ise iyi niyetli olabilir; fakat zaman zaman yanlış kararların peşinden gidebilir.
İşte bu nedenle insanın hayat yolculuğunda akıl ile kalbin birlikte yürümesi gerekir.
Çünkü akıl, insana yol gösteren bir pusuladır; kalp ise o yolda hangi değerlere sahip çıkarak yürümesi gerektiğini hatırlatan bir vicdandır.
Bugün hayatımızda yaşanan pek çok sorunun temelinde, bu iki değerden birinin diğerinin önüne geçirilmesi yatıyor.
Bazen aklımızı susturup duygularımızla karar veriyoruz. Bazen de duygularımızı tamamen bir kenara bırakıp yalnızca hesap yapıyoruz. Oysa hayat yalnızca hesaplardan ibaret değildir.
Bir insanı değerlendirirken onun makamına, parasına, gücüne veya sahip olduklarına bakmak aklın işi olabilir. Fakat o insanın gönlünü, emeğini, samimiyetini ve insanlara bıraktığı izi görmek kalbin işidir.
Bir karar verirken sadece bize ne kazandıracağına bakarsak belki matematiksel olarak doğru bir sonuç elde edebiliriz. Ancak o kararın başkasına ne kaybettireceğini düşünmüyorsak, vicdanımızın sesini duymamış oluruz.
Bu yüzden hayatın en güzel dengesi, akıl ile kalbin aynı masada buluşmasıdır.
Akıl hesaplasın, kalp hissetsin. Akıl sorgulasın, kalp anlamaya çalışsın. Akıl yolumuzu hesaplasın, kalp yönümüzü belirlesin. İnsanı gerçekten insan yapan da galiba budur.
Çünkü akıl bize güçlü olmayı öğretirken, kalp güçlü olduğumuz hâlde merhametli kalabilmeyi öğretir. Akıl başarıya götürebilir; fakat kalp o başarının anlamlı olmasını sağlar. Akıl bize dünyayı değiştirecek fikirler verebilir; kalp ise değiştirdiğimiz dünyanın içinde insanı unutmamamız gerektiğini hatırlatır.
Bugün belki de en çok ihtiyacımız olan şey, daha fazla bilgi değil; bildiklerimizi insanlık ve vicdan süzgecinden geçirebilmektir.
Çünkü insanın gerçek zenginliği, ne kadar bildiğiyle değil; bildiklerini ne kadar doğru ve güzel kullandığıyla ölçülür.
Hayat uzun bir yolculuk… Bu yolculukta yalnızca aklın peşinden gidersek yolumuzu bulabiliriz ama yolun anlamını kaybedebiliriz.
Yalnızca kalbin peşinden gidersek güzel niyetlerle yürüyebiliriz ama yönümüzü şaşırabiliriz. En doğrusu, ikisini birlikte taşımaktır.
Akıl yolumuzu aydınlatsın, kalbimiz ise o yolda insanlığımızı korusun. Çünkü aklın yolu doğruyu gösterir; kalbin gözü ise o doğrunun içindeki insanı görür.
Haftaya yeni bir konuda buluşmak dileğiyle…
Kalın sağlıcakla…
