Edirne Menekşesofular Köyü’nde kapanan sağlık ocağında yaşam mücadelesi veren Dikme ailesi, çaresizliğinin sesi olan haberden sonra nefes aldıracak yardımlara sevindi. Hasta genç anne Nihal Dikme, “Evlatlarım benim gibi sürünmesin” dedi.
40 yaşındaki eşi Ekrem, 13 yaşındaki Emirhan, 11 yaşındaki Esra ve 5 yaşındaki Selvet adında üç çocuğuyla eski sağlık ocağına sığınan 35 yaşındaki felçli, koah hastası Nihal Dikme çaresizliklerinin haberinden sonra gelen erzak, giyecek yardımına sevindiklerini söyledi. Boş dolabını dolduran gıdalar çocukların da yüzünü de güldürdü.
Yemeğini pişirecek bir tüpü dahi olmayan genç anne Nihal Dikme sabit bir yere sahip olup çocuklarını okutmak istediğini söyledi. “Evlatlarım bari benim gibi sürünmesin diyen Nihal Dikme şöyle konuştu:“Haberin yapılmasının ardından birkaç kişi geldi erzak getirdi. Birkaç parça eşya getirildi. Benim hayalim belirli bir mekânım, sabit bir yerim olsun. Çocuklarımı okutmak istiyorum. Benim gibi sürünmesinler. Ben köy köy gezmek mecburiyetindeyim, onlar benim gibi olmasın, okusunlar ben onu istiyorum.
Hayatım boyunca hiç bazalı yatağım, elbise dolabım olmadı. Evlendim evleneli böyleyiz. 20 senedir evliyim. Ağır şartlarda yaşamımızı sürdürüyoruz. Tekirdağ’da çadırda oturuyorduk. Mecbur kaldık köy köy dolaşıyoruz. Sığırtmaçlık yapmak için tekrar anlaştık. Çocuklar burada okula da gidecek. Çocuklarım benim gibi sürünmesin. Okusunlar.
11 yaşındaki Esra Dikme, okula gideceği için çok mutlu olduğunu belirtti ve “İleride öğretmen olmak istiyorum. En büyük hayalim bu, başka hayalim yok. Büyüyünce anneme babama bakmak zorundayım” dedi.
5 yaşındaki Selvet Dikme de “Oyuncaklarım olsun istiyorum. Büyünce hemşire olacağım” dedi.
