Geçen haftaki makalemde zamanın çok hızlı geçtiğinden ve zamanı yakalayıp hızına yetişmenin mümkün olmadığına değinerek “Zamanı Yakalamak” başlıklı bir yazı kaleme almıştım.
Bu yazımın ardından da altı ayı aşkın yaşantımı sürdürdüğüm memleketimdeki köyümden tarımsal faaliyetlere son vererek önce Tekirdağ’a ardından da yeğenimin nişan merasimi için İstanbul’a gelmiştim.
Geçen hafta sonu da İstanbul’da yeğenimin nişan merasimini gerçekleştirdik.
Memleketten dayılar, teyzeler, halalar ve enişteler başta olmak üzere çok sayıda akraba nişana gelince hem nişan öncesi, hem de nişan sonrası İstanbul’da geziye çıkıldı.
Bazıları ilk gün olan Cumartesi günü, bazıları ise Pazar günü Taksim’e ve İstiklal Caddesi’ne gittiler.
Taki malum bombalı terör olayı meydana gelinceye kadar herşey çok güzeldi.
Türkiye’yi yasa boğan bombalı saldırıda akrabalardan ve aile fertlerimizden hiçbirine zarar gelmemesine sevinirken; olayda hayatlarını kaybeden vatandaşlarımız ve yaralılarımız için üzüntüye boğulduk.
Bu vesileyle bu saldırı başta olmak üzere tüm terör saldırılarını kınıyor, saldırıyı yapanları ve yaptıranları da lanetliyorum.
İşte zamanı yakalamanın ya da zamana yakalanmanın mümkün olmadığını bu bombalı saldırı vasıtasıyla bir kere daha gördük.
Bu tür olaylarda başarılı çalışmaları ile bir kez daha takdir toplayan emniyet güçlerimize de Allah zeval vermesin temennisinde bulunarak nerede olursak olalım tedbiri elden bırakmamız gerektiğini de unutmayalım.
Birlik ve beraberliğimizin daha da arttığı bu tür olayların bir daha yaşanmaması dileğiyle siz okuyucularımı Allah’a emanet ediyor; sağlıklı ve mutlu günler temenni ediyorum.
Bu arada A Milli Takımımızın yer almadığı Katar’da 20 Kasım’da başlayacak Dünya Kupası maçları için Pakistan ve Bangladeş’ten kiralık taraftar getiriliyor olması da hiç hoş değil.
Demek ki maddiyat ve para herşey değilmiş. Tesisleri yapmak, turnuvayı ülkeye getirmek, tribünleri doldurmak mümkün ama seyirciler çakma…
Kalın sağlıcakla…
