GERÇEK DOST KİM?
Sabri KARAKAYA
İnsan hayatı boyunca pek çok insanla tanışır, dostluklar kurar, sevinçlerini ve üzüntülerini paylaşır. Kimiyle aynı sofraya oturur, kimiyle aynı yolda yürür, kimiyle de hayatının önemli bir bölümünü paylaşır. Ancak zaman geçtikçe insan bir gerçeği daha iyi anlar: “Her yanında bulunan, gerçekten yanında değildir”.
Bir yerde okuduğum şu söz de, insan ilişkilerini anlatmak bakımından oldukça düşündürücü: “İnsanın dostu yoktur, saadetin dostu vardır”.
Gerçekten de işler yolundayken, yüzümüz gülerken, imkânlarımız yerindeyken çevremizde insan eksik olmaz. Başarılarımızı paylaşan, mutluluğumuza ortak olan, soframızda yer bulan pek çok kişi vardır.
Peki ya işler tersine döndüğünde? Bir sıkıntıyla karşılaştığımızda, desteğe ihtiyaç duyduğumuzda, düştüğümüzde elimizden tutan kaç kişi kalır? İşte gerçek dostun kim olduğu tam da o zaman belli olur.
Çünkü dostluk, yalnızca güzel günlerde yan yana olmak değil, zor günlerde de omuz omuza durabilmektir. Bazen bir telefon, bazen içten bir söz, bazen de hiçbir karşılık beklemeden uzatılan bir el, gerçek dostluğun en güzel göstergesidir.
İnsanları tanımanın en etkili yolu, onların zor zamanlardaki davranışlarına bakmaktır. Çünkü herkesin yüzü gülerken yanında olmak kolaydır. Önemli olan, işler yolunda gitmediğinde de aynı samimiyeti gösterebilmektir.
Kimi insanlar sizinle başarınız için yürür, kimi sahip olduklarınız için yanınızda bulunur. Kimi de hiçbir hesabı olmadan, yalnızca sizi siz olduğunuz için sever. Asıl mesele, bu insanları birbirinden ayırt edebilmektir.
Üstelik bazı insanlar vardır ki; sizi kontrol edemediklerinde, düşüncelerinize yön veremediklerinde veya kendi istedikleri gibi davranmadığınızda bu kez başkalarının size bakış açısını değiştirmeye çalışırlar. Sizi kötüleyerek, hakkınızda yanlış düşünceler oluşturarak kendi çıkarlarına uygun bir algı yaratmak isterler.
Oysa bir insanı başkalarının gözünde küçültmeye çalışmak, o insanın değerini değil, bunu yapan kişinin karakterini ortaya koyar.
Gerçek dost, arkanızdan konuşan değil, hakkınızda yanlış konuşulduğunda hakkınızı savunabilendir. Sizinle aynı fikirde olmak zorunda değildir ama size saygı duymak zorundadır. Çünkü dostluk, her konuda anlaşmak değil, farklı düşüncelere rağmen güveni ve samimiyeti koruyabilmektir.
Ve, hayat bize önemli bir ders verir. O da iyi niyetli olmak başka, herkese sınırsız güvenmek başkadır.
İnsanlara değer vermek, onların her davranışını doğru kabul etmek anlamına gelmez. Dostluk karşılıklı saygı, dürüstlük ve güven ister. Bunların olmadığı yerde yakınlık yalnızca görüntüden ibaret kalır.
Daha önceki yazılarımızda üzerinde durduğumuz dürüstlük, liyakat ve sorumluluk bilinci de burada anlam kazanır. Çünkü insanın karakteri yalnızca iş hayatında, görevinde veya topluma karşı sorumluluklarında değil, en yakınındaki insanlara davranışında da kendini gösterir.
Bir insanın gerçek değeri, kendisine fayda sağlayanlara nasıl davrandığıyla değil, kendisinden hiçbir çıkarı olmayanlara nasıl yaklaştığıyla da ölçülür.
Bazen en büyük yanılgımız, herkesi kendimiz gibi bilmektir. Kendi içimizde taşıdığımız samimiyeti başkalarında da ararız. Fakat herkesin niyeti, vicdanı ve değer anlayışı aynı değildir.
Bu nedenle insan hem iyi niyetini korumalı hem de yaşadıklarından ders çıkarmalıdır.
Gerçek dost, yalnızca mutluluğumuza ortak olan değil, üzüntümüzü de paylaşandır. Başarımızı kıskanmayan, başarısızlığımızda bizi terk etmeyen, yanımızdayken başka, arkamızdan başka konuşmayandır.
Hayat kısa ve bu kısa ömrü kimin ne düşündüğünü, kimin ne söylediğini hesap ederek geçirmek büyük bir kayıptır. Bize düşen, kendi doğrularımızdan, dürüstlüğümüzden ve vicdanımızdan vazgeçmeden yolumuza devam etmektir.
Çünkü herkesle tanışabilir, pek çok insanla yol arkadaşlığı yapabiliriz. Ancak herkes dostumuz olamaz.
Unutmayalım; gerçek dost, güneşli günlerde gölgemize sığınan değil, fırtınalı günlerde yanımızda durandır.
Haftaya yeni bir konuda görüşmek dileğiyle…
Kalın Sağlıcakla…
