İKİNCİ BÖLÜM
YARIŞI KAYBETTİK Mİ, YOKSA SADECE DURAKLADIK MI?
Edirne Peynirinin bugün geldiği noktayı konuşurken geçmişe bakmamak mümkün değil.
Ancak geçmişe bakarken romantik bir hikâye anlatmanın da bize fazla faydası yok.
Geçmişi bilmeliyiz.
Ama geçmişte yaşamamalıyız.
Çünkü bugün önümüzde ciddi bir rekabet var.
Edirne Peynirinin hikâyesini anlatırken Ezine Peyniri gerçeğini de görmezden gelemeyiz.
Bu, birilerini kötülemek veya diğerini küçümsemek anlamına gelmez.
Tam tersine…
Rakibinizin ne yaptığını doğru analiz edebilmek, kendi eksiklerinizi görebilmenin en önemli yollarından biridir.
Üstat Ender Bilar akademik araştırmalar yaptığı çalışmada, peynir konusunda tek merkezli bir tarih anlatısının yeterli olmadığı ve her iki bölgede de uzun yıllara dayanan üretim geçmişlerinin bulunduğu ifade ediyor.
Dolayısıyla tartışmayı yalnızca “hangisi daha eski?” noktasına sıkıştırmak doğru değil.
Asıl soru başka:
Kim daha iyi organize oldu?
Kim markasını daha iyi yönetti?
Kim ürününü daha iyi tanıttı?
Kim ulusal raflara daha hızlı ulaştı?
Kim tüketiciye daha kolay ulaştı?
Kim hikâyesini daha iyi anlattı?
İşte burada hepimizin üzerinde düşünmesi gereken bir gerçek var:
Yarışta önde olmak yetmez. Önde kalabilmek gerekir.
Bir yarışmacı sizden sonra yola çıkabilir.
Ama daha hızlı koşabilir.
Siz kendinize fazla güvenir, bir süre durursanız o sizi geçebilir.
Sonra arkasından bakıp:
“Ne zaman geçti?”
Diye sorarsınız.
Edirne Peynirinin hikâyesinde de biraz böyle bir durum yaşandığını söylemek mümkün.
Yıllar önce sahip olduğumuz bazı avantajları yeterince değerlendiremedik.
Tescil konusunda eksiklikler yaşandı.
Markalaşmada gecikildi.
Ulusal ölçekte görünürlük yeterince sağlanamadı.
Ve bugün geldiğimiz noktada şu soruyu sormak zorundayız:
Nerede Edirne Peyniri?
Bugün ulusal marketlerde Ezine Peyniri markasını görmek mümkün.
Peki Edirne Peynirinin görünürlüğü neden aynı ölçekte değil?
Sayın Mustafa Yardımcı’nın çabalarıyla ulusal market zincirlerinden birinde Edirne Peyniri olarak raflara girebildi sadece.
Bu önemli bir gelişme.
Ancak tek bir rafın yeterli olmadığı da açık.
Çünkü mesele yalnızca bir markete girmek değil.
Mesele, ulusal ölçekte sürdürülebilir bir marka oluşturmak.
Bunun da sadece birkaç üreticinin ekonomik gücüyle başarılması kolay değil.
Burada meslek odalarından ticaret borsasına, belediyeden kamu kurumlarına, üretici birliklerinden sivil toplum kuruluşlarına kadar geniş bir işbirliğine ihtiyaç var.
Edirne’de peynir üreten firma sayısının çok yüksek değil.
Bu aslında hem bir avantaj hem de bir sorumluluk.
Avantajdır; çünkü ortak bir hedef etrafında buluşabilecek aktörlerin sayısı sınırlıdır.
Sorumluluktur; çünkü yapılacak her yanlışın etkisi de daha görünür olacaktır.
Artık geçmişte yapılan hataları anlatıp kendimizi avutmanın zamanı değil.
Eksikleri hızlı biçimde tamamlamanın zamanı.
